Uroginekologia to dziedzina nauk medycznych zajmująca się profilaktyką i diagnostyką układu moczowo-płciowego u kobiet. Obejmuje leczenie zachowawcze, operacyjne, farmakoterapię oraz rehabilitację.

Początki uroginekologii sięgają I-II wieku naszej ery. Pierwszy opis histerektomii przy obniżeniu macicy wykonany został najprawdopodobniej przez Sorana z Efezu. Epoka średniowiecza, nie bez powodu nazywana „epoką ciemną”, nie wniosła nic korzystnego dla uroginekologii. Dopiero w roku 1561 Gabriel Falloppi opisał po raz pierwszy jajowód i od tej pory zaczęto zagłębiać tajniki kobiecej anatomii. W XX wieku rozwój technologii pozwolił na wykorzystanie laparoskopii, która zrewolucjonizowała metody operacyjne.

Dzisiaj zabiegi z zakresu uroginekologii wykonuje się zarówno drogą pochwową, brzuszną, laparoskopową, jak i technikami robotowymi.

Kiedy warto rozważyć wizytę u uroginekologa?

Najczęstszymi chorobami z jakimi pacjentka zgłasza się do lekarza uroginekologa są:

  • parcia naglące,
  • wysiłkowe nietrzymanie moczu,
  • przetoki moczowo-płciowe,
  • obniżenie i wypadanie narządów miednicy mniejszej tj pęcherza moczowego, macicy, pochwy oraz jelita grubego.

Istotnym problemem są również bolesne stosunki, endometrioza. Zaburzenia ze strony układu moczowo-płciowego dotyczą kobiet w każdym wieku, jednak największą grupę stanowią kobiety w okresie poporodowym i okołomenopauzalnym.

Podstawowym badaniem wykonywanym na standardowej wizycie jest badanie uroginekologiczne wziernikiem dwułyżkowym w spoczynku oraz podczas kaszlu i parcia. Lekarz na podstawie zebranego wywiadu oraz wyniku badania wewnętrznego może zlecić dodatkowe badania takie jak:

  • ultrasonografia miednicy,
  • cystoskopia,
  • badanie urodynamiczne,
  • uretroskopia,
  • endosonografia przezodbytnicza,
  • EMG mięśni dna miednicy,

oraz badanie ogólne i posiew moczu.

Bazując na wynikach badań obrazowych, wywiadzie, stanie pacjentki i badaniu palpacyjnym podejmowana jest decyzja o sposobie leczenia.

Uroginekologia cechuje się szerokim spektrum działania. Lekarz może zaproponować leczenie farmakologiczne lub operacyjne, pessaroterapię oraz szeroko rozumianą fizjoterapię uroginekologiczną.

Fizjoterapia uroginekologiczna

Fizjoterapia uroginekologiczna ma za zadanie przywrócenie utraconych funkcji w obszarze dna miednicy kobiety. Jest wybierana jako leczenie zachowawcze w przypadku słabo nasilonych zaburzeń statyki narządów miednicy mniejszej.

Fizjoterapia uroginekologiczna obejmuje swoim zakresem:

  • indywidualnie dobrane ćwiczenia,
  • elektrostymulację dopochwową,
  • biofeedback,
  • pessaroterapię,
  • redukację masy ciała,
  • korektę wady postawy,
  • terapię manulaną,
  • techniki mięśniowo-powięziowe,
  • terapię wisceralną, suchą igłoterapię,
  • terapię przeciwzrostową,
  • naukę ergonomii życia codziennego.

Początkowa faza leczenia opiera się na wywiadzie, badaniu palpacyjnym, badaniu per vaginam, ocenie EMG lub USG.

Głównym celem fizjoterapii uroginekologicznej jest wyrównanie napięcia w obszarze dna miednicy, korekta wady postawy oraz aktywizacja mięśnia poprzecznego brzucha.

Fizjoterapia uroginekologiczna ma szerokie zastosowanie w okresie przedoperacyjnym, stanach pooperacyjnych na oddziałach ginekologii, położnictwa oraz onkologii chirurgicznej.

Jest skuteczna w leczeniu zespołów bólowych miednicy mniejszej takich jak dyspareunii, wulwoodynii, westibulodynii, kokcygodynii, śródmiąższowego zapalenia pęcherza moczowego czy neuralgii nerwu sromowego.

Jest to wstęp do cyklu artykułów poświęconych zagadnieniu fizjoterapii uroginekologicznej. Serdecznie zachęcamy wszystkie Panie do śledzenia naszego nowego działu na Radioklinika.pl

Piśmiennictwo:

  1. Uroginekologia – algorytmy postępowania terapeutycznego, praca zbiorowa pod red prof. dr hab. n.med Marcina Jóźwika i dr n. med. Pawła Szymanowskiego, wyd Echokompedium, Gdynia, 2017
  2. Uroginekologia – schorzenia dna miednicy – pod red Ewy Barcz, wyd Via Medica, Gdańsk 2017

Zapytaj lub skomentuj:

Napisz komentarz
Podaj swoje imię